Het leven van een kunstenaar

By Posted in - Diepe gedachtes on June 10th, 2012 0 Comments

Het leven van een kunstenaar word vaak niet begrepen. Je word gezien als een lanterfanter die de hele dag maar een beetje loopt te dagdromen en af en toe leuk loopt te ‘kleuren’ of te ‘knutselen’. Dat is toch geen werken?! Kunstenaar zijn is één van de meest toegewijde beroepen ter wereld. Je bent het 24/7 en 365 dagen per jaar en je hele leven lang. Een kunstenaar gaat nooit met pensioen… Zij hebben nooit vakantie. Hun hoofd is dag en nacht aan het creeeren. Zij nemen dingen in zich op tot in het kleinste detail. Alle indrukken om hen heen leiden tot krakende en piepende radartjes in hun hoofd die eenmaal op gang gekomen als ware zij een aangezwengeld vliegwiel moeilijk weer tot stilstand komen. Een snoeppapiertje wat op straat ligt kan leiden tot een overweldigende ideëenstorm waar de ene keer iets moois uit komt en wat de andere keer kan leiden tot een frustratie die niemand om hen heen zal begrijpen. Omdat zij niet denken en voelen als een kunstenaar. Omdat zij niet begrijpen dat die bijzondere vorm van het papiertje hen kan inspireren tot het maken van een nieuw beeld. Omdat zij niet zien dat de prachtige kleuren van het papiertje een inspiratie zijn voor een nieuw schilderij. Omdat zij niet weten dat bij het zien van dat papiertje wij elk detail in ons opnemen en een reis aangaan die veel langer duurt dan het verorberen van het snoepje wat erin gezeten heeft. De meeste mensen hebben het papiertje niet eens gezien. Andere mensen zullen bukken om het in de prullenbak te gooien. Wij stoppen het in ons zak en koesteren het als ware het iets heel kostbaars…

Als kind verzamelde ik alle ‘mooie’ dingen die ik op straat tegenkwam. Zo had ik op het einde van de week mijn jaszakjes gevuld met mooie witte stenen, mooie gladde stenen, een nog bijna nieuwe schroef, felgekleurde door iemand anders uitgekauwde kauwgoms en prachtige snoeppapiertjes natuurlijk. Mijn moeder leegde altijd stiekem aan het eind van de week de zakken van mijn inmiddels 2kg wegende jasje, zodat ik de week erna weer opnieuw kon beginnen met het verzamelen van mijn schatten.

Als ik niet kan creeeren ben ik doodongelukkig. Ik vouw origami figuren uit servetten, teken doodles op elk papiertje, op het toilet vermaak ik me met het verfomfaaien van lege toiletrollen en ik heb altijd iets in mijn handen. Pennen, suikerzakjes, paperclips of snoeppapiertjes. Mijn handen moeten ‘Doen’. Mijn iPhone fotoalbum bulkt uit van de ‘momentopnames’ die refereren naar mooie kleuren, vormen, lichtvallen en bijzondere plaatjes. 24/7 ben je bezig met het verzamelen van informatie die zich hopelijk ooit ergens gaat manifesteren in iets prachtigs. De tijd die je aan een uiteindelijk werk besteed is niet gelijk aan wat het eigenlijk aan tijd heeft gekost om te kunnen ontstaan… Het prijskaartje wat aan een kunstwerk hangt is slechts een fractie van de waarde. Elk kunstwerk is een levenswerk en heeft slechts kunnen ontstaan uit een intensief leven volledig toegewijd aan ‘creeeren’. Toen iemand tegen Anton Heijboer ooit zei ‘Wat een duur schilderij, hoe lang heb je daarover gedaan?’ antwoorde hij ‘Een heel mensenleven.’

Een kunstenaar is één van de meest toegewijde personen op aarde. Zij leven ervoor om herinneringen te kunnen bewaren, een lach op je gezicht te kunnen toveren en je een spiegel voor te houden.

‘To send light into the darkness of men’s hearts, such is the duty of the artist.’

Comments are closed.