Carnaval

By Posted in - Dagelijkse beslommeringen on February 17th, 2014 0 Comments

Carnaval staat weer voor de deur. Als rechtgeaarde Brabander kom je er bijna niet aan onderuit. Het begint al ‘s morgens vroeg. Wordt het wel of geen maillot onder m’n tarzan jurkje? Buiten vriest het dat het klapt maar binnen in de kroeg vallen de mussen dood van het dak. En neem ik m’n knuppel wel of niet mee? Het is niet echt handig bij het hossen namelijk… De tanden moeten zwart want een holbewoner heeft nou eenmaal geen mooi gebit. En dat terwijl ik vorige week net een ‘white smile’ behandeling heb laten doen! Het bonte tarzan vachtje staat mij vanuit een hoek aan te kijken, precies zoals ik het daar een jaar geleden op zolder neer heb gezet. Stijf van de vijf dagen lol is het bont geworden tot een soort van oude versleten teddybeer met stukjes er in. Brrr. Nou vooruit, de pruik maar op, de oudste afgetrapte sneakers aan die ik heb kunnen vinden en daar gaan we.

Vijf dagen plezier en leut. Vijf dagen kots en koppijn. Vijf dagen geheugenverlies. Ja want dat is carnaval. De goudgele rakkers dringen zich aan je op totdat je er de kraag van vol hebt. Gelukkig is ons lichaam zo afgesteld dat het zich automatisch leegt wanneer het vol is. Een goudgele rakker met een Schrobbelérke zijn favoriet. Dit likeurtje is een Tilburgs kruidendrankje wat alleen populair is met carnaval. De rest van het jaar wordt het met de nek aangekeken. Maar gedurende de vijf dagen feest kunnen de kroegen het niet aangesleept krijgen! Een afgevuld flesje om de nek om het alvast warm te krijgen op weg naar de optocht waar de eerste goudgele rakkers act de presence geven. Het gele vocht vermengd zich met het bruine spul en geeft een licht bruisend effect. Lekker! We zijn begonnen.

In de kroeg flirt superman stoer met Maya de bij, die echter reeds zachtjes aan het gonzen was met Roodkapje op de barkruk naast haar. De grote boze wolf staat aan de deur te kloppen bij een verleidelijk zustertje met een veel te strak jurkje wat waarschijnlijk uit de carnavalsdoos van 10 jaar terug naar boven is gekomen. Haar decolleté loopt door tot aan haar navel wat menig patient de nodige hartkloppingen zal doen geven. Carnaval, de tijd van het het jaar waarin alles mag en alles kan. Want na die vijf dagen lijd iedereen aan geheugenverlies.

Na een aantal gele rakkers en de nodige Schrobbelérs voor het bruisende effect komt de gang er pas echt goed in. ‘Sjeng aan de geng’ klinkt door het drank lokaal en iedereen is los. De polonaise wordt in gang gezet en als een stelletje malloten hobbelt iedereen in een lange slurf achter elkaar aan. Langs de kant toekijken is geen optie want de polonaise absorbeert alles en iedereen die hij op zijn pad tegenkomt. Van handjes in de lucht tot handjes op de heupen, en links en rechts wat handjes die halverwege de lucht en de heupen ergens anders zijn blijven hangen.

Inmiddels tot aan de kraag gevuld met gele rakkers baan ik mij een weg naar de verlossing. De polonaise helpt een handje en duwt mij in rap tempo richting de verloskamer waardoor ik slechts nog enkele opstakels verwijderd ben van verlichting. Een grote pluche beer blokkeert mij de weg terwijl hij roodkapje met driedubbele tong de liefde verklaart. Een zure smaak en een brok in mijn keel zorgen voor een turbo boost waar Super Mario U tegen zou zeggen. Wat een geluk! Een wastafel én een wc. Mijn lichaam doet z’n werk.

Vette hap met stinkende saus betekenen het einde van de avond. Om de zure lucht te verdringen is verdoezelen met knoflooksaus de beste optie. Terwijl ik zwalkend mijn broodje probeer recht te houden ga ik op zoek naar mijn huis. Normaal is het één rechte weg maar vandaag zit hij vol bochten, heuvels en opstakels. Met glas in mijn knie, poep aan mijn schoen en een bult op mijn kop bereik ik een aantal uur later de voordeur. Hoeveel uur later weet ik niet maar het zonnetje schijnt inmiddels al hoog aan de hemel. De ochtendstond brengt goud in de mond, maar vandaag even niet…

Als je dan denkt dat het feest is afgelopen heb je het mis. Op het moment dat ik ga liggen begint de afsluiter van de avond. De draaimolen zet zichzelf in gang en doet zijn best om mij de rit van mijn leven te geven. Ik proef de vette hap met saus voor de tweede keer en het tarzan jurkje heeft inmiddels meer stukjes als luipaardvlekken. Na een helse rit mindert de draaimolen vaart en kan ik eindelijk naar dromenland vertrekken.

‘Alaaf! Alaaf! Alaaf’ Een heks, soldaat en nachtzuster bonken op mijn voordeur. Brak, ziek, zwak en misselijk raap ik mezelf van de vloer en ontdoe ik mij van het plakkerige vachtje. Douchen, eten en aankleden. Een schrobbelér om het af te leren, het vachtje (met nog meer stukjes) weer aan en gaan. Superman verleiden en hossen met grote bruine beer. Nog 4 dagen te gaan.

Please leave a Comment